«Кыз туса, Гөлҗиһан исеме куш»: Сәлах Хәмитовның сугыштан соңгы теләге

Сугышка кадәр ир-егет райком инспекторы булып эшләгән. Сугыш хәрәкәтләре башлангач, ул беренче чакырылыш белән үк фронтка китә. Сугышларның берсендә Сәлах Фәтхетдин улының аягы каты яралана һәм ул хезмәткә яраксыз дип табыла. Хатыны – укытучы Шәмсеруй һәм кечкенә улы Искәндәр (1939 елгы) янына туган Чистайга кайта.

Уңышсыз дәвалау нәтиҗәсендә, яра катлаулана: бер аягы икенчесеннән кыскарак була. Ләкин Сәлах иптәшләре сугыш кырында булганда инвалид язмышы белән килешә алмый. Ул хәрби госпитальгә ятарга карар кыла, бик катлаулы дәвалану курсы уза, сәламәтлеген торгыза һәм яңадан алгы сызыкка китә.

Өйдә аны улы һәм йөкле хатыны көтеп кала. Сугыш кырыннан Сәлах хатынына: «Кыз туса, Гөлҗиһан исеме куш», – дип яза. Шулай була да. Ләкин әтисе үз сабыен күрмичә кала: 1944 елның 20 гыйнварында ул һәлак була. Немец снайперының атуы үлемгә китерә.

Соңрак Сәлах Хәмитовның фронттагы иптәшенең хатыннан гаиләсе моның ничек булганын беләләр. Дозорда булганда, сугышчы танкларның сакланышын тәэмин итү өчен алар урнашкан урынны әйләнеп чыга. Таң алдыннан үтерелгән, пуля йөрәгенә туры килгән.

«Ул минем кулымда үлде. Мин үзем аның өчен кабер казыдым...», – бу хәсрәт тулы юллар Хәмитовлар гаиләсендә бүгенге көнгә кадәр изге истәлек буларак кадерләп саклана.

Солдат Днепропетровск өлкәсенең Владимировка авылында җирләнгән.

Сәлах Фәтхетдин улы Хәмитов Җиңү көненә бер ел да биш ай калгач һәлак була. Ул вакытта аңа нибары 30 яшь була... Хәзерге вакытта аның кызы Гөлҗиһан исән-сау, оныклары, оныкчыклары бар, алар үз геройлары турындагы хәтерне кадерләп саклыйлар.